“Elke dag haal ik opnieuw voldoening uit mijn werk”. Juist dat maakt dat Dagmar, ook na zestien jaar bij SVRZ en zo’n dertig jaar in de zorg, nog steeds met plezier naar haar werk gaat. Als revalidatiecoach helpt ze cliënten die kampen met niet-aangeboren hersenletsel (NAH). Daarbij draait het voor haar niet alleen om goede zorg, maar vooral ook om écht menselijk contact.
Na haar opleiding Verpleegkunde hoopte Dagmar in het ziekenhuis te kunnen blijven. Door een fusie was dat helaas niet mogelijk en ging ze op zoek naar iets anders. Via een oud-klasgenoot kwam SVRZ op haar pad. Ze solliciteerde als eerst verantwoordelijk verzorgende en werd aangenomen. Inmiddels werkt Dagmar zestien jaar op dezelfde afdeling, tegenwoordig als revalidatiecoach. “Het blijft uitdagend, omdat geen dag hetzelfde is. Daarnaast zijn er veel verpleegtechnische handelingen en die doe ik graag.”
Het verschil maken zit voor Dagmar vaak in de gesprekken die ze met de cliënten voert. Revalideren na niet-aangeboren hersenletsel kan veel onzekerheid met zich meebrengen. Niet alleen voor de cliënt, maar ook voor de mensen om hem of haar heen. “Het is soms heel hard om te merken dat je door NAH veranderd. Ineens is alles onzeker.Het leven is niet meer het leven dat iemand had.” Op zulke momenten probeert Dagmar vooral te luisteren. Ze steekt iemand een hart onder de riem, maar vindt het ook belangrijk om eerlijk te zijn. “Dat wordt gewaardeerd. En soms pink ik zelf ook een traantje weg. Ik ben ook maar een mens.”
Ook de familie en naasten verliest ze daarbij niet uit het oog. Ook voor hen kan er ineens ontzettend veel veranderen. “Ook voor de mensen om een cliënt heen kun je een verschil maken.” De waardering die Dagmar van cliënten en familie krijgt, maakt haar werk bijzonder. Soms wordt die uitgesproken, soms zit het in iets kleins. “Een knuffel bijvoorbeeld. Of dat je merkt dat mensen het fijn vinden om je weer te zien en opmerken dat je vaak nét wat extra’s doet.”
Zelf probeert ze met haar enthousiasme iets aan de dag van cliënten toe te voegen. Dat hoeft niet ingewikkeld te zijn. Een aanraking, een leuke grap of iemand helpen om nog even lippenstift op te doen kan al verschil maken. Juist die kleine dingen geven haar werk kleur.
Ook haar collega’s zijn belangrijk. Dagmar omschrijft haar team als sterk en goed gemêleerd. “We weten wat we aan elkaar hebben.” Dat vindt ze belangrijk in de zorg, nu én in de toekomst. “Ik hoop dat we goed voor elkaar blijven zorgen.”
Na alles bij elkaar ongeveer dertig jaar in de zorg te werken, is Dagmar misschien nog wel het meest verrast door één ding: dat ze haar werk nog steeds zo leuk vindt. Aan mensen die een baan bij SVRZ overwegen, geeft ze daarom graag iets mee: “Ga er zonder vooroordelen aan beginnen en voel wat bij je past. Sta open voor feedback en weet dat het een fantastisch beroep kan zijn.”